هر فیلم، یک اثر هنریه . مثل نقاشی، مثل یه قطعه موسیقی . حدود ۲ ماه پیش متوجه این نکته شدم که داشتم انیمیشن های استودیو جیبلی رو تازه میدیدم . قبل از اون یک فیلم برای من، تنها یک فیلم بود، یه چیزی مثل مداد، پنکه، لیوان . نگاه خاصی بهش نداشتم، در موردش هم فکر نکرده بودم . اما یک دفعه این جرقه زده شد ک

پیش به سوی single tasking . با چت کردن آهنگ گوش ندادن . صبحانه نخوردن با موبایل . سر به موبایل راه نرفتن و الی آخر . تا لذت آهنگ گوش دادن رو وقتی تمام حواسم با آهنگ هست رو دوباره تجربه کنم، لذت مزه ی غذا، لذت چت کردن، لذت دیدن محیط اطرافم، اتاق، پذیرایی، کوچه .

بهش گفتم بیرون آشغال نریز، گفت خب جمع میکنن، بلاخره حقوق میگیرن و اشتغال زایی میشه . اگر نریزیم اونها بی کار میشن . هنگ کردم . نمیدونستم چی جوابش رو بدم. هنگ کردم اما نه به دلیل احمق بودن یا ندنستن بودن اون، بلکه به این جنبه قضیه تا با حال اصلا فکر نکرده بودم . راست میگفت! واقعا اونها بیکار میشدن .

حالم خرابِ و این مسخرس . چون خودم دارم خودم رو میبینم که حالم خرابه ! یعنی یک وجه دیگه من، داره میبینه و میدونه که حالش خرابه . خب چطور کسی اگر واقعا حالش خراب باشه، میبینه این قضیه رو ، دارم مسخره بازی در میارم احتمالا . در عین حال وقتی بهتر نگاه میکنم حالم خراب نیست، یه حس کرختی بد دارم، هیچ چیزی،